Aperçu geschiedenis DNC

1959: DE OPRICHTING VAN LE CERCLE NEERLANDAIS “DE HOLLANDSE CLUB”.

Iets meer dan 50 jaar geleden, in 1959, ziet de “Hollandse Club” het licht, als de préfecture in Nice op 7 september van dat jaar de oprichting officieel erkent.
De drie voornaamste doelstellingen zijn: elkaar bijstaan in de soms moeizame contacten met de Franse autoriteiten, elkaar helpen beter te integreren in de plaatselijke gemeenschap en bevorderen van de onderlinge contacten tussen de leden onderling.
Aan de wieg van deze club staan dhr. en mw. Fernand en Milly de Kuyper, dhr. en mw. Anthony en Ghislaine Rinck, dhr. H.Verkuyl, dhr. K. van Haaften, dhr. J. de Ridder en dhr. Richard Rinck. Laatstgenoemde is, als de club in 2009 zijn 50-jarig bestaan viert, de enig overlevende van dit oorspronkelijke achttal. Helaas hebben wij in 2010 afscheid van hem moeten nemen.
Het is dhr. de Kuyper die, als zoon van de voormalige Nederlandse consul in Nice, de weg heeft gebaand bij de voorbereiding van de oprichting van de club, terwijl dhr. Verkuyl de verdienste heeft gehad de club de eerste jaren als voorzitter te leiden.
Maar dat niet alleen. Hij is in 1965 ook de initiator geweest van het nog steeds bestaande Ondersteuningsfonds, bedoeld om behoeftige Nederlanders in deze regio die buiten hun schuld in de problemen zijn gekomen, te helpen.

DE JAREN 1960 – 1980: 20 JAAR PAIS EN VREE BINNEN DE CLUB.
De hoogtepunten van de Hollandse Club in de eerste 20 jaar van zijn bestaan waren vooral de festiviteiten ter gelegenheid van de diverse lustra. Zo kwamen o.a. de politici Jozef Luns en later Norbert Schmelzer de feestelijkheden opluisteren, maar ook Max Tailleur en Thérèse Steinmetz werden naar de Côte gehaald. Daarnaast namen de leden deel aan bridge-, golf-, jeu de boules- en wandelactiviteiten en werden er excursies en lezingen georganiseerd.

DE JAREN 1980 EN 1981: CLUB BINNEN DE CLUB?
Het jaar 1980 zal een memorabel jaar blijken voor de club. Binnen de Hollandse Club wordt een andere Vereniging van Nederlanders in Zuid-Frankrijk en Monaco opgericht door de heren J. van der Kley en J. Logeman. Deze twee heren, en zij waren niet de enigen, wilden van het bestuur van de Hollandse Club gedaan krijgen dat de statuten veranderd zouden worden om het mogelijk te maken een collectieve verzekering af te sluiten voor die leden die anders hier geen ziektekostenverzekering konden afsluiten, tenzij tegen zeer hoge kosten. Toen het bestuur hen aan het lijntje bleef houden, richtten zij ten lange leste eigenhandig zo’n vereniging op.
Deze werd erkend door de préfecture in 1981 (een vereiste voor het kunnen afsluiten van collectieve verzekeringen) en ging een eigen periodiek uitgeven, genaamd Uno Animo Nieuws.
Veel leden van de Hollandse Club werden, om verzekeringstechnische redenen, nu ook lid van Uno Animo. Deze nieuwe vereniging ging van lieverlee ook eigen feesten organiseren, zodat er langzamerhand twee Nederlandse Clubs naast elkaar ontstonden.

DE JAREN 1982 – 1988: NAAR TWEE APARTE CLUBS OF TOCH SAMENSMELTING?
De jaren 1982 tot 1988 zijn voor beide clubs roerige jaren, vooral op bestuursniveau. De leden zelf, die zoals gezegd veelal lid zijn van beide clubs, bezoeken een activiteit zonder zich af te vragen door wie het eigenlijk georganiseerd wordt. Er wordt al in 1983 door beide clubs samen één groot galafeest georganiseerd, in samenwerking met Willem Duys, een feest waarop het kwartet Tonny Eyk en het trio Pim Jacobs met Rita Reys acte de présence geven. Dat zijn de momenten dat beide besturen over samensmelting praten. Maar even later, eind 1983, haalt Uno Animo, zonder inbreng van de Hollandse Club, Paul van Vliet naar Nice “voor een spetterende show voor de leden van Uno Animo”. Dit geeft aan waar de ruzie van de beide besturen om draait. Het bestuur van de Hollandse Club vindt dat het bestuur van Uno Animo buiten zijn boekje gaat door naast verzekeringsactiviteiten ook feesten en partijen te organiseren. Dit zou voorbehouden zijn aan de Hollandse Club. Feit is dat tussen 1982 en 1988 de ene keer gezamenlijk een feest wordt georganiseerd, dan weer apart.
In 1983 dus samen één feest (zie boven). Maar in 1984 viert de Hollandse Club zijn 5e lustrum in het Casino in Cannes met een optreden van cabaretier Seth Gaaikema, terwijl even later Uno Animo i.s.m. Willem Duys het viertal Pim Jacobs, Rita Reys, Jan Blaaser en Louis van Dijk naar de Acropolis in Nice haalt!
Met Ermert Wissink als de nieuwe voorzitter van Uno Animo (dan 472 leden) komt er vanaf 1985 wat meer schot in de “toenadering”, hoewel het bestuur van de Hollandse Club nog steeds voorwaarden stelt. In “Het Clubnieuws” van de Hollandse Club van 3 maart 1987 lezen we dat de Koninginnedagviering “tezamen met UA georganiseerd ” is, en ook dat deze club dan 570 leden telt.

DE JAREN 1988 en 1989: VAN “DE HOLLANDSE CLUB” VIA ‘UNO ANIMO” NAAR “DE NEDERLANDSE CLUB”.
Niet alleen een nieuwe clubnaam levert de “samensmelting” op, ook het uit te geven blad krijgt zijn definitieve naam: Holland-Côte d’Azur Magazine. Het eerste nummer dateert van december ‘88/januari ’89.
Het 1ste bestuur van de samengesmolten club bestaat uit 8 leden: een voorzitter, dhr. Straman van de voormalige Hollandse Club, een plaatsvervangend voorzitter, dhr. Wissink van het voormalige Uno Animo, een vicevoorzitter, mw. J van der Kloot, een penningmeester voor de evenementen, dhr. J. Seijlhouwer, een penningmeester voor de contributies, mw. W. Lips en 2 secretarissen, dhr. J. Steenweg en Mw. E. Vermaas en tenslotte een lid, dhr. J. Bertrams.
logo groot DNCDit bestuur kiest als logo voor het Holland-Côte d’Azur Magazine het embleem dat Uno Animo Nieuws al vanaf het begin heeft gesierd en dat hiernaast is afgebeeld. U herkent onderaan het Nederlandse rood-wit-blauw, links het Franse bleu-blanc-rouge, terwijl het rouge-blanc van Monaco rechts een plaats heeft gevonden. De ontwerper, industrieel vormgever Renier Birkhoff (zoon van de echtgenote van oprichter van der Kleij van Uno Animo), heeft gekozen voor de driehoeksvorm van één ononderbroken lint om de onderlinge verbondenheid van de leden uit Monaco, Frankrijk en Nederland te symboliseren.
Het ledental schommelt eind 1988/begin 1989 rond de duizend.

DE JAREN 1990 – 2000: RUST EN STABILITEIT.
Het laatste decennium voor het millennium wordt inderdaad gekenmerkt door volwassenheid. Al een jaar later heeft de club er weer honderd leden bij, in 1993 zijn het er al 1230. Veel leden, onder wie Willem Duys wel apart genoemd mag worden, zijn actief betrokken bij het organiseren van alles wat de leden interesseert. Theo Olof, Herman Krebbers, Daniël Wayenberg, Louis van Dijk, Herman van Veen, Liesbeth List, Paul van Vliet, allemaal zijn ze in deze tien jaren wel naar de Côte d’Azur gekomen om de leden van de Nederlandse Club te entertainen. Vele leden hebben zich verdienstelijk gemaakt door een bestuursfunctie te aanvaarden. Een opsomming zou te ver voeren. Een uitzondering moeten we maken voor Ermert Wissink. Hij is 13 jaar voorzitter geweest, eerst van Uno Animo en daarna van de Nederlandse Club, als hij in 1997 terugtreedt.
DE JAREN 2000 – HEDEN: GESTAGE GROEI.
Jan-Pieter Glerum, Hans Liberg, Ivo Niehe, zomaar een greep uit de bekende Nederlanders die veel leden op de been brengen en zorgen voor ontspannen samenzijn. Daar staan de diverse al langer bestaande golf-, tennis-, wandel- en bridge-evenementen ook al om bekend.
Nieuwe activiteiten in deze jaren, als de jaarlijkse kerstmarkt ten behoeve van het Ondersteuningsfonds, het eveneens jaarlijkse bridgetoernooi voor alle leden, de meerdaagse reizen naar Rome, Istanbul en Praag maken heel wat tongen los, zodat nieuwe leden zich aanmelden, hetgeen tot gevolg heeft dat het ledental van de Nederlandse Club bij het 50-jarig bestaan in 2009 rond de 2000 schommelt.

Thieu Creemers